Thursday, December 06, 2007

i'm not destruction...




i was chatting with a friend yesterday, and he went all mushy and told me how magnificent i was i touch the lives of other people...

that i am a light.

dyaran! thus, the title.


pwede na kong tumayo ng maganda and exlaim:

"Max... I am light!"

(para sa mga di alam ang pinagsasasabi ko, maghanap kayo ng pirated DVD ng Sharkboy at Lavagirl)

Weniwei... di ko alam kung makikipagkulitan ako sa kanya, and tell him NGE! MAGTIGIL KA!

Sabi nga ni Jef, di daw ako marunong tumanggap ng compliment. Siguro nga. Kaya di ko na kinontest. Sige na nga, kumbaga. Tutal nanay na ko. 'Ilaw' ng tahanan. As if.

Marami ba akong na-touch? Di nga... pag iniisip ko naman, parang ang babaw naman ng lahat eh. Parang feeling ko, moral obligation ko lang naman ang makinig sa mga tao pag gusto nilang magkwento... ang mag-offer ng nalalaman... ang magmahal ng mga taong naiiba... ang magmahal sa mga batang may kapansanan... ang magsakripisyo para sa mga anak... ang magpatawad ng asawang nagkasala... ang makipagkaibigan... ang magsulat minsan ng mga nakakaantig ng damdamin... hindi ba?

So, ano'ng kakaiba sa mga ginagawa ko, eh nagagawa niyo rin yun, sigurado ako. Maybe without you knowing.

Yun lang naman. Yun lang ang opinyon ko. Nothing special with what I have done. And what I have been doing. I just love easily. I forgive easily.

Siguro isa lang ang aaminin ko na sinasabi ng lahat na meron ako. Meron akong LOVE. A big heart to hold everything and everybody in. No, not strength. For I am not strong. I have my own weaknesses. I have my moments. I died several times, but I came back again. Lived again. and again. and again.

Sabi nga nila, ang tibay ko. Kung sila daw ako, wala na... nagpakamatay na sila. Well, it is no secret that I have had suicidal tendencies. That I have thought and felt death wandering in the shadows... but I do not fear the dark...

For I have the gift of sight. of finding the good in the bad. after the bad have ruined my life's puzzle, I find the missing pieces, still jumbled up somewhere in my heart.

So, if I have touched your lives, no gratitude is needed. I do not wish to hear praise or receive gifts. This is who I am. It is in my nature. This is me.

I am Lavagirl.


No comments: