Thursday, July 21, 2016

Kahit wala na ako

Ngayon na lang ulit ako sumulat. Hindi dahil walang nangyayari sa buhay ko, kundi wala na akong “soul.” Naubos na ang “will” ko para maisapapel ko ang mga naiisip ko.

Bahay-dialysis-bahay. Yan na lang ang buhay ko simula nung nagkasakit ako. At hindi lang katawang lupa ko ang may sakit. Buong pagkatao.

Nakahiga ako ngayon. Hindi dahil tinatamad, kundi walang lakas para tumayo. Masakit ang lahat. Uminom na nga ako ng Biogesic, para maibsan naman kahit paano. Epektib naman. Kaso, lahat naman halos ng bagay, “never enough.” May masakit pa din.

Naisip kong sumulat ngayon kasi punong-puno na ko. Naguumapaw na yung pag-ayaw ko sa buhay. Sukong suko na ko. Nalulungkot ako. “I’m down and out,” ika nga. Kinailangan kong ilabas to. Dahil kung hindi, aba baka magbigti na lang ako dito sa kwarto.

Hindi ako “strong,” kaya please lang wag nyong sabihin yan sa kin. Wag nyo kong purihin. Di nyo nalalasahan ang mga luha ko. Di nyo naririnig ang aking mga hikbi. Tao lang ako. Marupok, mababaw, natutunaw. Teka, wala nga palang tao na natutunaw. Naaagnas siguro?

Ganun nga pakiramdam ko ngayon eh. Parang naaagnas na bangkay, parang kandilang nauupos, parang tubig na nageevaporate.

Mahirap mabuhay para lang mabuhay. Iilan na lang ang rason ko “to go on.” Minsan, nagpapaalam na ako sa mga anak ko. Grabe, sobrang ang “insensitive” ko. Parang tungak lang.

Kaso wala eh. Dumadating talaga ata sa buhay ng isang taong may malubhang sakit ang mga ganitong “moments.”

Yaan nyo na. Matatapos din naman ang lahat. Magliliwanag pa din ang buwan. Kukutitap pa din ang mga bituin. Iikot pa din ang mundo.

Kahit wala na ako.

No comments:

Post a Comment