Wednesday, July 27, 2016

Lost in the woods

Nakakasawang gumising sa umaga tuwing Lunes, Miyerkules, at Biyernes. Sana kung pwedeng lagtawan ang mga araw na ito, ginawa ko na. Sana kung pwedeng matulog na lang at paggising mo Tuesday, Thursday, Saturday o Sunday na agad.

Dialysis ang bumubuhay at pumapatay sa akin ngayon. Pisikal na bumubuhay sa akin. Emosyonal na pumapatay sa akin. Nakakawala ng espiritu. Parang Coke na naiwan sa mesa na walang takip. Parang malamig na sabaw. Parang matigas na tinapay.

Sampung taon na akong nagdadialysis. Kapag ganitong matagal na, kinakabahan ka na. Paano kung bukas o sa makalawa, bumigay na ang puso mo? Pagod na pagod na siya. Overworked. Underpaid. Parang mga titser, nars, at saleslady.

Hay.

Sabay naririnig ko ngayon, nagpapatugtog ang isa kong anak ng “are we out of the woods? are we in the clear?”

No, anak, we are not.

No comments:

Post a Comment